45.

آدما یک دفعه پا نمیشن قلب و احساس، حتی غراغراشونو جمع کنن و بریزن تو چمدون و ببرن جایی دیگه پهن کنن... آدما یک دفعه کم نمیارن... آدما... یواش یواش تو خودشون میشکنن، سرد میشن، دلگیر میشن، بغض میکنن، وقتی دیدن هیشکی پناهشون نیست، میگردن و برا خودشون یه تکیه گاه پیدا میکنن...

بعد او وقتی میبینه، سهمش از دستاش، نگاهش، خنده هاش کم شده به خودش میاد... هراسون دنبال راه برگشت میگرده... دنبال دستایی که دیگه تو دستاش گرم نمیشه... نگاهی که بهش لبخند نمیزنه... اما واقعیت اینه، اون دیگه نیست... حداقل قلبش پیش تو نیست... حتی خونه هم براش قفس کنی، تو ذهنش کنار تو نیست!